『』 『』 『』

Sahte Avant Heim yönetim ofisindeki ağır sessizlik, yalnızca Jibril’in günlüğün sayfalarını usulca çevirirken çıkardığı sesle bölünüyordu.

Zarlarını kaybetmek, hafızasını da kaybetmesi demekti; çünkü o, ruhu ile bedeni arasında belirgin bir sınırı olmayan bir Flügel’di. Kuralları koyarken efendilerinin bu hayati detayı gözden kaçırmış olması bile mümkündü. Hayır; efendileri —ve genel olarak tüm biyolojik varlıklar— bunu fark edemezdi. Eğer bu kural dizisindeki açığı görebilecek biri varsa, o ancak kendisi olabilirdi. Jibril bir sonraki sayfayı çevirirken derin bir düşünceye daldı.

Eğer öyleyse... Tüm zarlarımı kaybetseydim ne olurdu?

Diğer oyuncular zarlarını tükettiklerinde birer hayalete dönüşürlerdi. Peki ya kendisi? Sayfadaki varsayıma göre; muhtemelen sadece çekirdeği kalır ve ardından sistem tarafından yeniden başlatılırdı.

Evet, asıl mesele buydu. Diğerleri gibi ölmezdi; çünkü kendisi gibi büyülü bir varlığı oluşturan en küçük birim, maddesiz bir "rit" (ayin) idi. Fakat o noktada tüm anıları sıfırlanacaktı. Bu yüzden yapması gereken tek şey, her şeyi günlüğüne kaydetmekti. Rit yeniden canlansa, yani yeniden "doğsa" bile, Jibril yine Jibril olurdu. Ya da o, öyle sanıyordu. Bu durum, "Anılarını kaybeden biri hâlâ aynı kişi midir?" sorusuna benziyordu. Günlüğüne her hissini ve anısını işlediği sürece, tüm zarlarını kaybetse dahi efendilerine hayranlık duymaya devam edeceğine dair kendisini ikna etmişti.

Ta ki o banyoda, efendisi zarları umursamazca ona geri verene dek...

İkinci hamlede zarları yeniden yuvarlayıp birini kaybettiği an; günlüğüne yazdığı her şeyin anlamı, duygusu ve değeri zihninden akıp gitmişti. Hafızası silinmiş olan o Jibril, günlüğüne bakıp şöyle düşünmüştü:

"İnsan gibi adi Imanity’leri efendim olarak sevmiş olmam kesinlikle bir hataydı. Beni bir oyunda kandırıp zihnime sahte anılar yerleştirmiş olmalılar. Neden bu kendini beğenmiş maymunlara bir ders vermeyeyim? Fırsatını bulduğumda hepsini öldürmeliyim."

Bu buz gibi inançla efendilerinin yanına gitmişti. O gün banyoda tüm anıları geri döndüğünde, onlara reenkarnasyona inanıp inanmadıklarını sormuştu: "Aynı ruha birebir uyan biri, hâlâ sen olur muydu?"

Ruh, çekirdek rit, aynı bileşenler... Jibril, efendilerinin cevabıyla gerçeği nihayet kavradı. Hissettiği şey, günlüğüne kaydettiği o koca geçmiş; şimdi tek bir istemsiz kıkırdamayla baktığı şu sayfada gizliydi:

HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR HAYIR...

Sayfanın her yanını kaplayan, yer yer gözyaşlarıyla bulanmış aynı kelime her şeyi özetliyordu. Hafızası olmadan artık kendisi değildi. Ruhlar üzerine ne kadar mantık yürütürse yürütsün gerçek şuydu: Anılarını kaybeden bir kişi, o anıların yazılı olduğu günlüğü okusa bile onu bir yabancının kaleminden çıkmış gibi algılardı.

Kitaplar, yazıldıkları sırada yazarın kalbinde kopan fırtınayı asla tam olarak aktaramazdı. Bu sonuca varan Jibril, Sora’nın uzattığı zarları geri almak istemediğini fark etti. Eğer her şeyi yeniden unutacaksa, o zarları bir kez daha atmayı reddetmek, hatta gerekirse orada ölmeyi tercih ederdi. Ancak bu, on zarla oyundan çekilmek ve efendilerinin zaferini —belki de hayatlarını— tehlikeye atmak demekti.

Bu yüzden efendilerine kazanıp kazanamayacağını sormuştu. Bir sonraki sayfada, zarları "ödünç" aldıktan sonra yazdıklarını görünce kendinden iğrendi. Sayfada, bu oyunu nasıl kurduğunu en ince ayrıntısına kadar anlatmıştı. Old Deus’a karşı bu sugoroku oyununu kazanabilecek tek kişi kendisiydi. Ancak bunun yetmeyeceğini biliyordu.

O ikisi —Sora ve Shiro— başkasının kazanmasına ya da kendilerinin kaybetmesine asla izin vermezlerdi. Bu yüzden Jibril, Old Deus’u yenmenin gerçek yöntemini bahse sürmüş ve oyunu, onların pes etmekten başka çaresi kalmayacak şekilde kurgulamıştı.

“Yine de... Yalvarırım, Efendilerim...” diye fısıldadı başını eğerek.

Ondan nefret edeceklerdi. Verecekleri her cezayı, hatta ölmesini emretseler bile bunu memnuniyetle kabul ederdi. Ama korktuğu şey ölüm değildi.

“Ben olmayan biri benim yüzümü, sesimi taşısa; 6.407 yıllık tüm birikimimi, utancımı ve zaferlerimi unutsa; sonra da Efendilerim o kişiye ‘Jibril’ dese... Ve o kişi onlara değersizce davransa... Bunu asla kabul edemem!”

Jibril hayatı boyunca böyle bir dehşet yaşamamıştı. Bir süre sonra gözyaşları içinde haritadaki hareketliliği fark etti ve kısık bir kahkaha attı.

“Elbette... Efendilerim, ‘Boşluk’ asla yenilgiyi kabul etmez, değil mi?”

Efendilerinin vazgeçmeye niyeti yoktu. Bu, Jibril’in meydan okumasını kabul ettikleri anlamına geliyordu. Önündeki alay dolu mektup yığınına baktı. Eğer sadece “Pes et” ya da “Öl” deselerdi, bir mülk olarak itaat etmekten başka şansı olmazdı.

“Bu cesaret sınavı için teşekkür ederim, Efendilerim.”

Jibril kalemini eline alarak son komutlarını vermeye başladı. Zafer ne olursa olsun onundu; efendilerini öyle bir köşeye sıkıştıracaktı ki pes etmekten başka yolları kalmayacaktı. Yine de günlüğün sonuna iliştirdiği o satır zihninde yankılandı:

“Efendilerimin her hâlükârda kazanacağını düşünmeden edemiyorum.”

Bu satır ona şunu fısıldadı: Eğer sonu böyle olacaksa, en azından efendilerine kaybederek ölmeyi dilerdi. Eğer bu son oyunuysa; savaşın bittiği o güne, dünyanın değişimine ve Imanity'nin geleceğine dair tüm cevapları alıp öyle gitmek isterdi.

Old Deus’la olan bu oyunun nasıl sonuçlanacağını kendisi bilemezdi ama tüm bu cevapları öğrendiğinde ve hepsini o günlüğe son kez not düştüğünde...