『』 『』 『』

Ufkun ötesinde, siyah şahın zirvesine döndükten sonra Tet yere baktı ve kimsenin duyamayacağı şekilde konuştu. Elindeki kartlarla oynuyor, kelimeleri boşluğa fısıldıyordu.

“Dünya gerçekten çok basit… Tıpkı düşündüğüm gibi.”

Herkesin çocukken gördüğü gibiydi aslında. İşleri karmaşıklaştıran, zorlaştıran dünya değildi—içinde yaşayan korkunç derecede sıkıcı insanlardı. Tet’in düşünceleri buydu.

“Böylesine basit bir oyun yarattım ama bu herifler oyunu tamamen mahvediyor… Ama onlara gösterebileceğinizden eminim. Yoksa yanılıyor muyum?”

Evet. Bu herifler mahvediyordu.
Tanrılar gibi her şeyi bildiğini sanan, küçümseyici kişiler…
Tet, oyunun yaratıcısı olarak iç çekti ve kuralları yanlış anlayıp dengesini bozanlara baktı. Yüzünde kötü niyetli bir sırıtış belirdi, gözleri çocuksu bir heyecanla parladı.

“Sanırım ilk düşecek sensin… Buna karma deniyor galiba?”

Tarihte üçüncü kez bir tanrıyı biçmek… Bir tanrıyı öldürmeden öldürmek…
Tet’in gözleri aniden parladı, heyecanla ayaklarını sallamaya başladı.

“Sizi tanıyorum, çocuklar. Bunu yapabilirsiniz. Sizi bekliyoruz. Size inanıyorum, bu yüzden acele edin—”

Ardından yüksek sesle bağırdı:
“O sıkıcı herifleri alaşağı edin ve buraya gelin!!!”